کره شمالی کشوری با اقتصاد شدیداً متمرکز دولتی و منزوی است. بخش بزرگی از درآمد آن از صادرات معدنی (ذغال‌سنگ، آهن، کانی‌های فلزی) و برخی کالاهای تولیدی محدود تأمین می‌شود، اما حجم صادرات آن نسبت به بیشتر کشورها بسیار اندک (~۳۸۸ میلیون دلار در ۲۰۲۴) است. واردات کره شمالی نیز عمدتاً شامل نفت، ماشین‌آلات و مواد خام است تا بتواند تولید داخلی را حفظ کند، اما واردات زیاد نیست و با تحریم‌های بین‌المللی محدود شده است. منابع طبیعی کره شمالی شامل معادن غنی (ذغال‌سنگ، مس، آهن و فلزات دیگر) و ظرفیت برق آبی است که می‌تواند برای تولید انرژی مفید باشد، اما زیرساخت اقتصادی محدود و مشکلات تحریم، توسعه کامل این پتانسیل را کند کرده‌اند. اقتصاد کشور تحت فشار تحریم‌ها، وابستگی زیاد به چین در تجارت و مشکلات داخلی است؛ دولت رویکرد «خوداتکایی» (ایده‌ی «جوجه / Juche») را دنبال کرده است، ولی محدودیت‌های اقتصادی شدید باعث شده رشد واقعی اقتصادی پایین باشد و امکانات بین‌المللی برای سرمایه‌گذاری یا تجارت آزاد بسیار محدود باشد.